Yükselen tahvil getirilerinin piyasalarda yarattığı volatilite sürerken, analist Adam Taggart ve konuğu Steven Bavaria, nakit akışı odaklı faiz getirilerini maksimize eden “Gelir Fabrikası” (Income Factory) stratejisini detaylandırdı.
Yükselen Faizlerin Gelir Stratejisine Etkisi
Steven Bavaria’ya göre, uzun vadeli yatırımcılar için faiz oranlarının yükselmesi aslında bir avantajdır. Kısa vadeli yatırımcılar fiyat düşüşlerinden etkilense de uzun vadeli projeksiyonlarda gelir bazının yükselmesi kritik önem taşır.
Analist, tahvillerin vade sonuna kadar tutulduğunda anaparanın %100 geri alınacağını hatırlatıyor. Ancak faizler arttığında, mevcut düşük getirili tahvillerin piyasa değeri düşer. Buna karşın, vade sonu gelen varlıklar yeni ve daha yüksek oranlarla yeniden fiyatlandırılır.
Özellikle değişken faizli borçlar, senior krediler ve BDC’ler (İş Geliştirme Şirketleri) bu süreçten hızlı etkilenir. Bu araçlar her ay veya üç ayda bir yeniden fiyatlandığı için ciddi bir süre riski taşımazlar ve gelirleri piyasa koşullarına hızla adapte olur.
Tahvil Türleri ve Risk Yönetimi
Bavaria, sabit getirili 10, 20 veya 30 yıllık uzun vadeli tahvillerden uzak durulması gerektiğini savunuyor. Enflasyon ve bütçe açıkları göz önüne alındığında, bu kadar uzun süre sabit bir orana bağlı kalmanın riskli olduğunu belirtiyor.
Stratejide daha çok 5-8 yıl vadeli yüksek getirili tahviller tercih ediliyor. Bu tahvillerde başlangıç getirileri genellikle %8, %9 veya %10 seviyelerindedir. Portföyün yaklaşık %20’sinin her yıl yeniden fiyatlandırılması, toplam gelirin zamanla artmasını sağlar.
Analiste göre, risklerden kaçınmak için portföyde değişken faizli araçlar ile sabit getirili yüksek getirili tahviller arasında bir denge kurulmalıdır.
Fon Yönetimi ve Net Aktif Değer (NAV)
Yatırımcılar genellikle bireysel araçlar yerine kapalı uçlu fonlar (CEF), BDC’ler ve bazı ETF’ler üzerinden işlem yapar. Bavaria, bu fonların piyasa fiyatından ziyade Net Aktif Değerine (NAV) ve toplam getirisine odaklanılması gerektiğini vurguluyor.
Faiz artışları sırasında piyasa refleks olarak bu fonların fiyatlarını düşürebilir. Ancak fonun içindeki varlıklar sözleşme gereği ödemelerini yapmaya devam eder. Dolayısıyla, kısa vadeli fiyat düşüşleri dağıtım kapasitesini etkilemez.
Özellikle kamu hizmetleri ve altyapı hisseleri, %7-9 arası kupon ödemeleriyle stratejinin bir parçasıdır. Normal hisselerde bu oranlar bir risk sinyali olsa da, altyapı sektöründe bu getiriler standart kabul edilir.
Hisse Senetleri ve Gelir Fabrikası Karşılaştırması
S&P 500 gibi endeks fonlarında yatırımcılar genellikle %1-1.5 arası temettü alır ve geri kalan getiriyi sermaye kazancından bekler. Ancak Bavaria, sermaye kazancı beklentisinin piyasa koşullarına göre çok riskli olabileceğini savunuyor.
Gelir Fabrikası yaklaşımında ise temel hedef, sermaye kazancına ihtiyaç duymadan doğrudan nakit akışı sağlamaktır. Fiyatlar düştüğünde, elde edilen gelirle daha düşük fiyattan daha fazla pay alınabilir. Bu durum, maliyet ortalamasını düşürerek uzun vadede avantaj sağlar.
Mevcut Piyasa Koşulları ve Giriş Zamanlaması
Adam Taggart ve Steven Bavaria, mevcut yükselen faiz ortamının yeni yatırımcılar için ideal bir giriş noktası olduğu konusunda hemfikir. Düşen faiz ortamına kıyasla, yükselen getirilerle başlamanın rüzgarı arkaya almak anlamına geldiğini belirtiyorlar.
Özellikle hisse senedi piyasalarının tarihsel zirvelerde olduğu bir dönemde, sermaye kazancı kovalamak zorlaşmış olabilir. Buna karşın, senior krediler ve BDC’ler gibi araçlarda fiyatların baskılanmış olması, yüksek giriş getirileri sunmaktadır.
Sonuç olarak, önümüzdeki on yıl boyunca seküler olarak yükselen faiz trendinin devam etmesi, nakit akışı odaklı bu stratejinin verimliliğini artırabilir.